Ronjenje na dah (slobodno ronjenje, ronjenje u apnei). Ovaj najraniji oblik ronjenja još uvek se primenjuje u sportske kao i u komercijalne svrhe (n. p. "ama" ronioci iz Japana i Koreje, lovci na bisere arhipelaga Tuamoto). Na šupljine ispunjene vazduhom koji se može komprimovati kod ronilaca na dah tokom zarona deluje pritisak vode. Svaki zaron, ograničen ličnom tolerancijom zadržavanja daha i rizikom od utapljanja usled hipoksije, obično traje minut ili manje.

Ronjenje u plovilu čvrstih zidova. Plovila čvrstih zidova mogu održavati unutrašnji pritisak na ili blizu pritiska koji vlada na površini (jedna atmosfera ili 1 atm.) i time sprečiti da pritisak okoline deluje na one koji se nalaze unutra. U takva plovila spadaju: batisfera - šuplja čelična lopta bez pogona koja se spušta sa matičnog broda pomoću čeličnog kabla; batiskaf - batisfera sa kontrolom plovnosti tako da nije potreban kabl za zaron i izron; i podmornica, koja može prelaziti velike razdaljine u bilo kojem pravcu pomoću sopstvenog pogona. Svim plovilima od jedne atmosfere potreban je sistem koji će obezbediti svež vazduh (što se obično postiže dodavanjem kiseonika postojećem vazduhu) i odstraniti izdahnuti ugljendioksid (uz pomoć krečne sode, litijum hidroksida ili nekog sličnog jedinjenja koje absorbuje CO2). Savremeni dodatak jedno-atmosferskim plovilima je autonomno oklopljeno ronilačko odelo, elastično ali ipak u mogućnosti da izdrži pritisak na dubinama; kao rezultat, ronilac postaje skoro kao mala podmornica. Pomoću ovih jedno-atmosferskih odela ronilac može da radi i satima na dubinama od nekoliko stotina metara. vrh strane

Ronjenje sa komprimovanim vazduhom koji se doprema sa površine.  Ronilac je odvojen od izvora svežeg vazduha koji ostaje na površini. Vazduh se do ronioca doprema dugim crevom (pupčanom vrpcom) koje se u svom najprostijem obliku završava regulatorom i usnikom koji se nalaze kod ronioca. U naprednijim sistemima, crevo dolazi do ronilačkog odela ili nekog drugog većeg zatvorenog prostora u kome se nalazi ronilac. U naprave iz ove kategorije spadaju kesoni (veliki prostori u koje se doprema komprimovani vazduh i koji se uglavnom koriste za radove na mostovima i tunelima), podvodne stanice koje se koriste za saturaciona ronjenja, ronilačka zvona i teška ronilačka odela sa šlemom. Na svim ovim zaronima ronilac diše vazduh pod pritiskom okoline, tako da postoji rizik od problema sa dekompresijom ("bends", gasna embolija itd.) ukoliko dođe do prebrzog izrona. Specijalne "high-tech" mešavine kao što su vodonik-kiseonik, helijum-kiseonik i helijum-vodonik-kiseonik koriste se za dublja ronjenja sa komprimovanim vazduhom. vrh strane

Ronjenje sa komprimovanim vazduhom ili drugim gasnim mešavinama koje nosi sam ronilac (ronjenje sa autonomnim ronilačkim aparatom). Postoje dva osnovna tipa autonomnih ronilačkih aparata: otvoreni i zatvoreni krug. Otvoreni krug ispušta sav izdahnuti vazduh u vodu i koristi se u rekreacionom ronjenju. Sistemi zatvorenog kruga, u kojima se izdahnuti vazduh ponovo udiše nakon absorpcije ugljendioksida i dodavanja kiseonika, su naveliko korišćeni pre no što je otvoreni krug postao dostupan, posebno kod vojnih ronilaca koji su želeli da spreče pojavljivanje bilo kakvih mehurića vazduha. Kao i kod ronilaca koji koriste komprimovani vazduh dopremljen sa površine, autonomni ronioci su pod rizikom od dekompresionih oboljenja ukoliko izrone bez odgovarajuće dekompresije. Helijum-kiseonik i druge mešavine mogu se koristiti da bi se otišlo dublje nego što je to izvodljivo sa komprimovanim vazduhom. vrh strane